در ميان آثار متعدد ديگر، وي واژهنامهاي تأليف كرد به نام لئي پئين1، حاوي بيش از 31,000 حرف كه تحت 544 ريشه تنظيم شده بود.
تاريخنويسي ژاپني
ايگوا مونوگاتاري2 به معني داستان نصرت (يا حشمت، جلال) تاريخ زماني ژاپن است (در 41 كتاب) شامل قريب دو قرن، كه به 1092 ختم ميشود. اين تاريخ بيشتر مربوط به دوران فرمانروايي كريمانهٴ فوجيوارا نو ميچيناگا3 (966 تا 1027)4 و دو پسر اوست. اين اثر به آكازوم امون5، از زنان ملازم همسر ميچيناگا، نسبت داده شده. او نميتوانسته قسمت آخر كتاب را بنويسد؛ ممكن است نوشتهٴ او مقارن سال 1027 خاتمه يافته باشد. همچنان كه از عنوان كتاب برميآيد، شديداً تحت تأثير دو داستان بزرگ نيمهٴ اول سدهٴ دهم يعني، تاكتوري مونوگاتاري6 و ايسه مونوگاتاري7، قرار داشته است. ايگوا مونوگاتاري قديمترين تاريخ ژاپني است كه به زبان ژاپني نوشته شده، موضوعي كه اهميت زيادي دارد.
ط. قانون و جامعهشناسي لومباردي، انگليسي، بيزانسي، اسلامي، هندي، و چيني
قانون بربري
آخرين قانوننامههاي لومباردي (همچنين آخرين قانوننامههاي بربري) متعلق به سدهٴ يازدهم است. قديمترين قانوننامهٴ لومباردي (در اين باره نيمهٴ اول سدهٴ هفتم را ببينيد) به خاطر روش منظم ارائهٴ مطالب و اصطلاحات مأخوذ از حقوق رومي بسيار قابل توجه بود. تحت تأثير مكتب پاويا، كه سنت رومي را احيا كرده بود، دو قانوننامهٴ جديد پرداخته شد، به نامهاي كتاب قوانين لومباردي8 در آغاز سدهٴ يازدهم، و لومباردا9 در پايان آن. دو برگردان از لومباردا در دست است.10
مكتب پاويا، كه دست كم از آغاز سدهٴ يازدهم اعتبار يافت، اساساً به حقوق لومباردي توجه